Author Archives: kaajal Oza Vaidya

મૈં ગુલામ હું, આ મુજે ખરીદ મુર્શીદ હૈ તૂ, મૈં તેરા મુરીદ

સાવકી મા એક બાળકને વિશાળ હવેલીના ભોંયરામાં બંધ કરી દે અને એ બાળકની સાથે સમય વિતાવતી એની આયા જે વારંવાર પુરુષોથી શોષીત અને અપમાનિત થઈ છે. એ આયા આ નાનકડા છોકરાને ધીમે ધીમે શીખવે છે કે, “પુરુષ ભયાનક પ્રાણી છે. મોટો થાય ત્યારે તું પુરુષ નહીં બનતો, મારી દોસ્ત બનજે. એક સરસ મજાની સ્ત્રી બનજે…” […]

સ્ત્રી સન્માન ભીખ કે ભેટ નથી જ

આપણે સન્માનની અપેક્ષા પુરુષો પાસે રાખીએ છીએ, એ આપણી સૌથી મોટી ભૂલ છે. સૌથી પહેલું તો સ્ત્રીએ સ્ત્રીનું સન્માન કરવાનું છે. સ્ત્રીએ જ સ્ત્રીની પડખે ઊભા રહેવાનુંછે मदद चाहती है ये हौवा की बेटी यशोदा की हमजिंस, राधा की बेटी पयम्बर की उम्मत, ज़ुलयखां की बेटी जिन्हें नाज़ है हिन्द पर वो कहाँ है સાહિર […]

‘સ્વતંત્રતા’ સ્વાર્થી ન જ હોઈ શકે

‘મને બાળકો નથી જોઈતાં. મારે મારી કારકિર્દીનો વિચાર કરવો છે.’ એક ઘરમાં પુત્રવધૂએ ધડાકો કર્યો. લગ્નને થોડો સમય થયો ત્યાં સુધી તો સાસુ-સસરા ધીરજથી પ્રતિક્ષા કરતાં હતાં. એ એમ વિચારતાં હતાં કે હરવા-ફરવાની ઉમર છે, તો કદાચ થોડા વખત પછી બાળકનું પ્લાનિંગ કરશે, પરંતુ જ્યારે લગ્નને સાત વર્ષ પૂરાં થયાં ત્યારે માતા-પિતાએ મોકળા મને ચર્ચા […]

Phulchhab – 1

એક જમાનામાં જેને કારણે છોકરીઓ સાડી પહેરતી થઈ, એની સાદગી અને સ્વાભાવિક અભિનયને કારણે એણે ભારતીય સિનેમામાં પોતાની એક જગ્યા ઊભી કરી. મેકઅપ વગર અને એક પણ કપડાં ઉતાર્યાં વગર, બુફો બનાવ્યા વગર વાર્તાપ્રધાન ફિલ્મો અને એની સાથે જોડાયેલી નાયિકાની ગરિમાને જરા પણ આંચ ન આવે એવી રીતે જેણે ઇન્ડિયન સિનેમાના પડદા ઉપર પોતાના માટે ઇતિહાસ […]

મારો દેખાવ વિદેશી છે… ઉછેર અને પ્રકૃતિ તદ્દન ભારતીય !

નામ : સંજના કપૃરસ્થળ : મુંબઈ, મહારાષ્ટ્રસમય : ૨૦૧૯ ઉંમર : ૫૧ વર્ષ મુંબઈ ના જુહુ વિસ્તારમાં આવેલા પૃથ્વી થિયેટરમાં ઘણાએ મને જોઈ હશે. પૃથ્વી થિયેટર આજે મુંબઈમાં એક સન્માનનીય થિયેટર કહેવાયછે. મુંબઈનું ‘પૃથ્વી’ થિયેટર એ જોવા, જાણવા, સમજવા અને માણવા જેવું સાંસ્કૃતિક સ્થળ અને સંસ્થા છે. એ માત્ર થિયેટર, નાટચઘર, રંગભૂમિ કે રંગશાળા નથી. […]

હૈરાન હૂં મેરે દિલ મેં સમાયે હો કિસ તરહ…

માણસની સરેરાશ જિંદગીમાં એ કેટલા માણસોને મળતો હશે ? ઓળખીતા, મિત્રો, સ્નેહી, સ્વજન, સગાં અને પ્રિયજન… આવા અનેક વિભાગમાં આપણે આપણી જિંદગીમાં રહેલા લોકોને વહેંચી શકીએ. કેટલાક લોકો આપણને મળે પછી તરત વિસરાઈ જાય છે, જ્યારે કેટલાક લોકો એક વાર મળે તો પણ ભૂલાતા નથી. સાથે રહેતા માણસોને આપણે પૂરા ઓળખી નથી શકતા. જ્યારે કેટલીક […]

Mumbai Samachar 2

એક જમાનામાં જેને કારણે છોકરીઓ સાડી પહેરતી થઈ, એની સાદગી અને સ્વાભાવિક અભિનયને કારણે એણે ભારતીય સિનેમામાં પોતાની એક જગ્યા ઊભી કરી. મેકઅપ વગર અને એક પણ કપડાં ઉતાર્યાં વગર, બુફો બનાવ્યા વગર વાર્તાપ્રધાન ફિલ્મો અને એની સાથે જોડાયેલી નાયિકાની ગરિમાને જરા પણ આંચ ન આવે એવી રીતે જેણે ઇન્ડિયન સિનેમાના પડદા ઉપર પોતાના માટે ઇતિહાસ […]

પરિણામની જવાબદારી: ઓપ્શન નથી

આપણને બધું તૈયાર, ગોઠવેલું અને વ્યવસ્થિત જોઈએ છે, પણ એ કોઈ બીજી વ્યક્તિએ કરવું પડે! એ બીજી વ્યક્તિ ગોઠવે ત્યારે પણ એણે આપણી અનુકૂળતા મુજબ ગોઠવવું જોઈએ એવો આપણો આગ્રહ હોય છે. આપણે કશું નહીં કરવાનું ને તેમ છતાં થવું તો આપણી મરજી મુજબ જ જોઈએ એવી આપણી અપેક્ષા છે  આપણે બધા ‘સમય નથી’ની ફરિયાદ […]

આપ મુઆ વિના સ્વર્ગે ના જવાય…

આ પેઢી પાસે  એકલા ઝઝૂમવાની, સમસ્યાઓને જાતે હેન્ડલ કરી લેવાની, ભૂલોને પોતાની રીતે મેનેજ કરવાની અજબ તાકાત છે સ્વિમિંગ પુલના કિનારે ઊભેલું એક નાનકડું બાળક બાકીનાં છોકરાંઓને તરતાં જોઈ રહ્યું હતું… એની મમ્મી એને સમજાવી રહી હતી, ‘ડરવાની કોઈ જરૂર નથી, આ તો શેલો છે…’ મમ્મી બંને હાથ ચલાવીને બતાવી રહી હતી, જો આમ હાથ […]

જાતને બદલવી જરાય અઘરી નથી…

આપણે આપણા રસ્તે, આપણી રીતે સાવ શાંતિથી ચાલ્યા જતા હોઈએ… આસપાસની દુનિયામાં કોઈને બને ત્યાં સુધી ન નડવાના આપણા નિષ્ઠાપૂર્ણ પ્રયત્નો છતાં જો કોઈક અદકપાંસળિયો વગર કારણે આપણને છંછેડે તો શું કરવું ? આ સવાલ ઘણાને થતો હશે ! આપણે જે કરીએ એમાં અમુક લોકોને વાંધો પડે જ, તો અંતે કરવું શું ? આ સવાલ […]